Porządkując stare dyski, odnaleźliśmy setki zdjęć prac z lat 2006–2016. Najstarsze z nich powstały wyłącznie ze srebra. Pokazujemy je bez nazw — jako zapis dekady, w której kształtował się styl Bondarowski. To czas filigranu, rzeźbionych twarzy w kamieniu i bursztynie, a także wielu pomysłów inspirowanych naturą.

Skąd nazwa Bondarowski?

Bondarowski to nazwisko dziadka Krzysztofa, który mieszkał na Polesiu. W czasie wojennej zawieruchy dziadek musiał zmienić nazwisko na Bondaruk. Kiedy Krzysztof zakładał markę w 2010 roku, wrócił do dawnego nazwiska rodziny, by zachować jej historię.

Początki

Krzysztof zainteresował się biżuterią już jako dwunastolatek. Za pieniądze ze skarbonki kupował ozdoby i szkatułki na prezenty dla mamy. W wieku szesnastu lat zaczął robić pierwsze broszki i pierścionki z miedzi oraz mosiądzu. Pracował w prowizorycznym warsztacie urządzonym w domu.

Rodzice wysłali go na naukę do białostockiego mistrza jubilerstwa Jerzego Sewastianika. Gdy miał dziewiętnaście lat, tworzył już pierwsze srebrne wyroby z kamieniami półszlachetnymi.

Później pracował w białostockiej Cepelii, gdzie projektował własną biżuterię. Tam rozpoczęła się jego przygoda z bursztynem. Projekty młodych twórców zatwierdzał artysta plastyk Albin Sokołowski. Następnie Krzysztof projektował wzory do produkcji seryjnej w Polsrebrze, a od 2003 roku współpracował w Gdańsku z renomowanymi firmami jubilerskimi. Po powrocie na Podlasie zaczął tworzyć autorską biżuterię Bondarowski, inspirowaną secesją.

Skąd biorą się pomysły?

Pomysły często przychodzą podczas leśnych wędrówek. Kształt konara, kamień, mech na starym pniu czy paproć potrafią zapisać się w pamięci jak fotografia. Krzysztof szkicuje te obrazy ołówkiem — czasem przez wiele godzin — a potem dobiera techniki, które pozwolą przenieść je do biżuterii.

Drobne kawałki czystego srebra próby 999 topi w tyglu, odlewa, a następnie walcuje na blachę i drut. Na dawnej stronie opisywał swoją pracę tak:

„Zamieniam się w kompozytora i dyrygenta drutu, blachy i kamienia. Moimi nutami są różne techniki jubilerskie, a batutą palnik”.

Od szkicu do broszy: filigran

Jedna z serii archiwalnych zdjęć pokazuje kolejne etapy powstawania filigranowej broszy. Najpierw powstał szkic z rozmieszczeniem kamieni. Potem Krzysztof walcował srebro, ciął je i lutował płatki oraz liście ze skręconych drucików. Na koniec złożył kompozycję, oprawił kamienie i wypolerował gotową broszę. Praca trafiła do drewnianego pudełka.

Filigran to ażurowy wzór z cienkich, skręconych drucików srebra — metalowa koronka budowana z precyzyjnie łączonych elementów.

Twarze rzeźbione w krysztale i bursztynie

Wiele prac z tamtych lat zdobią twarze wyrzeźbione w krysztale górskim lub bursztynie. Krzysztof zaczynał od szkicu, a następnie małymi frezami stopniowo wydobywał z kamienia rysy. Wokół twarzy układał srebrne włosy, liście i kwiaty z drutu.

Koniki morskie z miedzi

Do jednego z wisiorów Krzysztof wykonał koniki morskie z miedzianej blachy. Ich kształty wybijał młotkiem i puncami, stosując technikę repusowania. Potem lutował elementy i nadawał im kolor płomieniem oraz patyną.

Bursztyn

Bursztyn towarzyszy Krzysztofowi od czasów pracy w Cepelii. W archiwum zachowały się między innymi wisiory z bursztynowymi mozaikami, drzewa z bursztynowymi liśćmi na tle ciemnego drewna oraz bryły bursztynu oprawione w srebro.

Nie tylko biżuteria

W pracowni powstawały także przedmioty użytkowe i dekoracyjne, między innymi lampa ze smokiem oraz drewniana szkatułka z gargulcem. Krzysztof pisał kiedyś, że podczas pracy — zależnie od tematu — staje się projektantem, malarzem, kowalem, mechanikiem, jubilerem, stolarzem albo rzeźbiarzem.

Sesja z modelką

W 2013 roku naszą biżuterię zaprezentowała modelka podczas profesjonalnej sesji zdjęciowej.

Nowe materiały

W 2015 roku stworzyliśmy kolekcje z materiałów rzadko wykorzystywanych w jubilerstwie: włókna węglowego i włókna szklanego. Połączyliśmy je z tradycyjnym złotnictwem i bursztynem.

Płatki storczyków układaliśmy ręcznie z ciętych nitek włókna węglowego. Bransolety i broszki zapinaliśmy na magnesy, a pierścionki projektowaliśmy z ruchomymi elementami.

Dziś

Do wielu technik, z którymi pracowaliśmy wtedy, wracamy również dziś. Łączymy je z emalią jubilerską i tytanem. Więcej o tych materiałach i sposobach pracy można przeczytać na stronie Rzemiosło.

Przejdź do strony Rzemiosło →